|
|
vakit gece |
|
Uykum otursun diye göz kapaklarıma masalını yeniden okuyorum…
Kaldığım satırdan yazamadığım sonlara devamlar çiziyorum yine…
Adımı unutuyorum adını yazmaktan
Ve yine sesleniyorum sonsuz bir fısıldayışla;
Al yar masal senin…
Senden başka kimseyi bulamazsın satır aralarında…
Senden başka kimseye çıkmaz bu sonsuz masalın kayıp adresi…
yar…
Bitmez masalıma bir solukluk daha ara veriyor kalemim…
Düşlerimde geçen adını alfabemin en güzel harflerine ulayıp yine geleceğim…
Bak tüm harf boşluklarına, adından kurulma düşler çıkar karşına…
yar!…
|
|
| Ekleyen: sessizciglik |
Arkadaşına Gönder |
|
|
