Yorgunum…
Yaşamaktan değil ama yaşatmaktan…
Didinmekten,gözümde canlanmasa bile yaptıklarım…
Zayıflığımın tepesinde şovalye rengine bürünmekten…
Nerede olduğumu bilsem bile…Yoruldum…
Yorgunum…
Yaptıklarımdan değil yapamadıklarımdan…
Yaşamadıklarımdan, yaşatamadıklarımdan…
Yıprandım, kırıldım, eğildim…
Kestirip atamadıklarımdan ve attıklarımı toplayamamaktan…
Yoruldum…
Yorgunum…
Hissetiklerinden değil hissetmediklerinden…
Kafesleri kırmak zorunda olduğumdan,,,
İstemesem de gerildim, kızdım…
Sıkıldım sevgimi kanıtlamaktan…
Yoruldum…
Yorgunum…
Anlatmaktan seni, onu, diğerini…
Anlatamadım, dinletemedim…
Kimim ? Neyim ben ?
Beklemekten sıkıldım…
Ne zaman sıra bana gelecek dinleneceğim diye…
Yoruldum…
Yorgunum…
Yürümekten karıncanın ağırlığıyla…
Mutsuzum…
Gösteremediğim için geçtiğimiz yerleri…
Ben her adımını yaşasam bile yolculuğun…
Farkında olamamandan…
Yoruldum…
Yorgunum sevmekten…
Sığmadığı için tek bir yüreğe…
Tutulamadığı için bir çift elle…
İki kişilik yoruldum…
Yine de bıkmadım!
Seni sevmekten….
|
|
